van de architect

Werk in uitvoering. Foto Frits Dijkhof
Schaapskooi in aanbouw
Foto Frits Dijkhof

Een terugblik door Dhr. Piet Tauber.

Het eerste contact ontstond  doordat wij zo’n acht jaar geleden nog vaak een duinwandeling maakten en dan in de Uilenvanger wat gingen drinken. Daar troffen wij op 3 april 2005 als gastheer Frits Dijkhof een oude bekende want Frits had als architectuurfotograaf in het verleden voor ons bureau veel gewerkt. Frits vertelde dat er gedacht werd over een schaapskooi en dat er ook wel behoefte was aan ontwerpondersteuning maar dat het daarvoor aan financiën ontbrak.

Ik was op een leeftijd gekomen dat ik ook een categorie “Liefdewerk Nieuw Papier” hanteerde.

In die vorm wilde ik wel meedenken en kwam terecht in een enthousiast  groepje waarvan mij de relatie, op Hans Groeneveld na, met schapen ontging maar dat was misschien wel extra aanleiding tot veel vrolijkheid.

De eerste schetsen waren gevoed door beelden die ooit waren langs gekomen in hout met een rieten kap. Na de bosbranden ontstond de behoefte aan een grasdak. Dit vroeg  een flauwere dakhelling.

In hun waterwin gebied vroeg het PWN een waterdichte vloer omdat er geen water uit het mestpakket in de schaapskooi in het grondwater mocht terecht komen.

Dat was de eerste stap naar een steniger gebouw want uit een oogpunt van duurzaamheid was het het overwegen waard om met baksteen verder te gaan.

Ingrijpend was het besluit van het PWN om uit milieuoverwegingen de locatie van de Uilenvanger te verlaten en naar  de plek nabij de Zeeweg te gaan. Bij de Uilenvanger stond het gebouw in de zoveel mogelijk in tact gehouden begroeiing vrij onopvallend.

Langs de Zeeweg was het veel opener en werd het nog verder open gemaakt en werd het gebouw zichtbaar vanaf de weg. Maar bovenal betreft het een zeer markante plek. Er is n.l. de voor dit gebied zeer hoge rug waarvoor de Eeuwigelaan moet ombuigen. Aan de ander kant van die rug en er tegen aan moest de Schaapskooi komen.

Een heel bijzondere en prachtige locatie waarbij de belangrijkste opgave werd  de harmonie van het gebied zo min mogelijk te  verstoren. De milde dakvormen hebben de zelfde hellingen als de omringende duinen, de sedum dakbedekking is dus ook een vegetatie en de baksteen in herfstkleuren valt eveneens samen met de omgeving.

Uitdagender werd het nog door de  programma verandering van niet alleen een schaapskooi, maar de combinatie met de voorlichtingsruimte voor het IVN. Als een ontvangstruimte voor mensen voegde dat ineens een heel ander karakter aan het gebouw toe.  Die combinatie is bepalend geworden voor de verschijning zoals die nu is gerealiseerd.

Het was lastiger  want eigenlijk moesten wij twee gebouwdelen  elk met een totaal verschillende functie en karakter bij elkaar brengen tot één bouwsel onder één dak.

Voor het overheersende thema als leidraad kozen zoon Frans  en ik daarbij nadrukkelijk voor  een zo bescheiden mogelijke aanwezigheid in een gevoelige omgeving van alleen maar natuur. De baksteen keuze in herfst kleuren , de dakvormen, het grasdak en de antraciet kleur van alle houtwerk beogen tezamen dat doel.

In het ontwerp is rekening gehouden met de horeca functie zoals die in de Uilenvanger fungeert, maar volgens een laatste bericht wordt dat niet voortgezet.

De architecten  Piet en Frans Tauber